با تو، از نام تو هم آبی ترم
خلوتی سرشار از نیلـوفرم
عشق، همرنگ نگاهت میشود
وقتی از چشم تو، نامی میبرم
لحظه های تازه ات را مثل گل
می گذارم لا به لای دفترم
وقتی از دست زمین و آسمان
لعنت و دشنام، می ریزد سرم
خستگی های خودم را، پیش تو
در کنار دفترم می گسترم
بعد از آن، حرف دلم را بیت بیت
اندک اندک، بر زبان می آورم
ما دوتا، از خویش خالی نیستیم
تو لجوجی، من پر از شور و شرم
گرچه تو از من، کمی شیداتری
من هم از تو، اندکی عاشق ترم
تو اگر یک لحظه پروازم دهی
شاید از هفت آسمان هم، بگذرم ...
بی تو یک روز در این فاصله ها خواهم مرد
مثل یک بیت ته قافیه ها خواهم مرد
تو که رفتی همه ثانیه ها سایه شدند
سایه در سایه آن ثانیه ها خواهم مرد
شعله ها بی تو ، ز بی رنگی دریا گفتند
موج در موج در این خاطره ها خواهم مرد
گم شدم در قدم دوری چشمان بهار
بی تو یک روز در این فاصله ها خواهم مرد
هر روز٬ شايد
ده ها رنگين کمان
در دهان ما نطفه ميبست
و بيرنگی کمياب ترين چيزها بود !!!! ٬٬
اگر عشق ٬ارتفاع داشت٬
من زمين را درزير پای خود داشتم
و تو هيچگاه عزم صعود نمیکردی ٬
آنگاه شايد پرچم کهربايی مرا در قله ها
به تمسخر می گرفتی !!
اگر شکستن قلب و غرور، صدا داشت ٬
عاشقان سکوت شب را ويران ميکردند !!
اگر براستی خواستن توانستن بود ٬
محال نبود ٬وصال !
وعاشقان که هميشه خواهانند
هميشه ميتوانستند تنها نباشند !!
اگر گناه وزن داشت ٬
هيچ کس را توان آن نبود که گامی بر دارد...
تو از کوله بار سنگين خويش ناله ميکردی ٬
و شايد من ٬ کمر شکستــه ترين بودم !!
اگرغرور نبود ٬
چشمهایمان به جای لبها سخن نمی گفتند ٬
و ما کلام دوستت دارم را ٬
ميان نگاه های گهگاه مان جستجو نمی کرديم !!
اگر دیــوارنبود ٬
نزديک تر بوديم !
همه وسعت دنيا يک خانه ميشد
و تمام محتوای يک سفره
سهم همه بود ٬
و هيچکس درپشت هيچ ناکجايی پنهان نميشد!!
اگر ساعتها نبودند ٬
آزادتر بوديم ...
با اولين خميازه به خواب ميرفتيم
وهرعادت مکرر را
در ميان بيست و چهار زندان حبس نمیکرديم !!
اگر خواب حقيقت داشت ٬
هميشه با تو در کنار آن ساحل سبز
لبريز از ناباوری بودم!
هيچ رنجی بدون گنج نبود
اما گنجها شايد٬ بدون رنج بودند !!
اگر همه ثروت داشتند ٬
دلها ، سکه را بيش از خدا نمی پرستيدند ٬
و يکنفر در کنار خيابان ، خواب گندم نميديد ٬
تا ديگری از سر جوانمردی
بی ارزش ترين سکه اش را نثار او کند ...
اما بی گمان صفا و سادگی ميمرد ٬
اگر همه ثروت داشتند !!
اگر مرگ نبود ٬
همه کافر بودند
وزندگی بی ارزشترين کالا بود!
ترس نبود ٬ زيبايی نبود
و خوبـی هم ٬ شايد !!
اگر عشـق نبود ٬
به کدامين بهانه می گرستيم و می خنديديم ؟!
کدام لحظه ی ناياب را انديشه می کرديم ؟!
و چگونه عبور روزهای تلخ را تاب می آورديم ؟!
آری ! بيگمان پيش از اينها مرده بوديم ٬
اگر عشـق نبود !!
اگر کينه نبود ٬
قلبها تمام حجم خود را در اختيار عشق ميگذاشتند!!
من با دستانی که زخم خورده ی توست٬
گيسوان تـو را نوازش ميکردم
و تو سنگی را که من به شيشه ات زده بودم
به يادگار نگه ميداشتی !
و ما پيمانه هايمان را در تمام شبهای مهتابی
به سلامتی دشمنانمان می نوشيديم !!
اگر خداونـد يک آرزوی انسان را برآورده ميکرد ٬
من بيگمان ٬
ديدن تـو را آرزو می کردم ....
و تـو ......... نمی دانم؟؟
ماییم و پرسه های شبانه همین و بس
تا بانگ صبح، شعر و ترانه همین و بس
فرجام ماجرای بد روز را مپرس
خوش باد قصه شبانه همین و بس
بعد از من و تو ــ از من و تو ــ یادگار چیست ؟
یک مشت داستان و فسانه همین و بس
تنها ــ در این حوالی متروک، روح من
با یاد توست شانه به شانه همین و بس
چون عابری ــ خلاصه بگویم ــ در این مسیر
ماندیم زیر چرخ زمانه همین و بس
نمودپیراهنی ست که به تن دارم ، پیراهنی بافته شده زجان که مرا ازپرسش های تو و تو را از فراموشی من در امان می دارد
آن«من»ی که در من است ،ای دوست در خانه خاموشی ساکن است و تا ابد همانجا می ماند،ناشناس و درنیافتنی
من نمی خواهم هر چه می گویم باور کنی و هر چه می کنم بپذیری ، زیرا سخنان من چیزی جز صدای اندیشه های تو و کارهای من چیزی جز عمل آرزوهای تو نیستند
هنگامی که تو می گویی «باد به مشرق می وزد» من می گویم «آری به مشرق می وزد» زیرا نمی خواهم تو بدانی که اندیشه من در بندباد نیست ، بلکه در بند دریاست
تو نمی توانی اندیشه های دریایی مرا دریابی ،و من هم نمی خواهم که تو دریابی .می خواهم در دریا تنها باشم
دوست من ، وقتی که نزد تو روز است ،نزد من شب است ، با این همه من از رقص روشنای نیمروزبر فراز تپه ها سخن می گویم ،و از سایه بنفشی که دزدانه از دره می گذرد : زیرا که تو ترانه های تاریکی مرا نمی شنوی و سایش بالهای مرا بر ستارگان نمی بینی ، و من گویی نمی خواهم که تو ببینی یا بشنوی . می خواهم با شب تنها باشم
هنگامی که تو به آسمان خودت فرا می شوی من به دوزخ خودم فرو می روم ، حتی در آن هنگام تو از آن سوی مغاک بی گذر مرا آواز می دهی «همراهِ من ،رفیقِ من »و من در پاسخ تو را آواز می دهم «رفیقِ من ، همراهِ من » ، زیرا من می خواهم که تو دوزخِ مرا ببینی. شراه اش چشمت را می سوزاند و دودش مشامت را می آزارد . ومن دوزخم را بیش از آن دوست می دارم که بخواهم تو به آنجا بیایی. می خواهم در دوزخ تنها باشم
تو به راستی و زیبایی ودرستی مهر می ورزی ، و من از برای خاطرِ تومی گویم که مهر ورزیدن به این ها خوب و زیبنده است . ولی در دلِ خودم به مهرِ تو می خندم . گرچه نمی خواهم تو خنده ام را ببینی. می خواهم تنها بخندم
دوستِ من، توخوب و هشیار و دانا هستی ، یا نه، تو عینِ کمالی، و من هم با تو از روی دانایی و هشیاری سخن می گویم . گرچه من دیوانه ام . ولی دیوانگی ام را می پوشانم .می خواهم تنها دیوانه باشم
دوستِ من ، تو دوست من نیستی ، ولی من چه گونه این را به تو بفهمانم ؟ راهِ من راهِ تو نیست ، گرچه با هم راه می رویم ، دست در دست
7/23/2007 - 8/22/2007
6/22/2007 - 7/22/2007
4/21/2007 - 5/21/2007
1/21/2007 - 2/19/2007
12/22/2006 - 1/20/2007
آرشيو